| Duur | 70 min |
Wat gebeurt er als we elkaars taal niet lijken te spreken? En is het leven wel draaglijk als er niemand anders in de buurt is? 52Blue is een muziek- en danssolo die menselijke relaties ontrafelt, geïnspireerd door de eenzaamste walvis ter wereld.
Walvissen zingen om te overleven, om te paren, om de tijd te verdrijven en soms ook zomaar, zonder reden. 52 Blue is een walvis die zingt op een frequentie van 52 hertz. Dat geluid wijkt zo sterk af van dat van andere walvissen, dat zijn roep mogelijk onbeantwoord blijft. Voor de Braziliaanse maker en performer Francisco Thiago Cavalcanti raakt dit aan een herkenbaar gevoel. Hij heeft een diagnose binnen het autismespectrum en weet hoe ingewikkeld verbinding met anderen soms kan zijn.
Net zo eenzaam als de walvis zingt en danst hij op het podium. Hij belichaamt het dier dat niet tussen de anderen kan leven, omdat het er niet bij past. Een grote walvis, blauw en alleen, die een lied zingt dat niet gehoord kan worden. Het is triest, maar ook hoopvol en prachtig. Een geluid dat ons tot tranen kan roeren.
Francisco Thiago Cavalcanti (1984) is een Braziliaanse kunstenaar die werkzaam is op het gebied van dans, theater en performance. Hij heeft een bachelordiploma in dans, een masterdiploma in onderwijs en volgt momenteel een doctoraatsopleiding in moderne literatuur en culturen. Hij is queer, niet-wit en neurodivers, en begon zijn artistieke loopbaan op 9-jarige leeftijd. Hij is de oprichter en artistiek directeur van het onafhankelijke, multidisciplinaire en grensoversteigende collectief um cavalo disse mamãe.
Hij woont afwisselend in Portugal en Brazilië en zijn onderzoek richt zich onder andere op het gedrag van niet-menselijke dieren, de poëzie en symboliek daarvan, fysiek theater en danstheater. In Rio de Janeiro werkte hij zeven jaar lang samen met choreografe Lia Rodrigues, een ervaring die sterk doorklinkt in zijn eigen werk. Tot zijn creaties behoren: Contra a espada (2005), Cabíria corta o cabelo (2013), Mãe (2015), Um corpo foi achado (2018), Também se matam cavalos (2022), Quando eu morrer me enterrem na floresta (2023) en 52blue (2024).
Performance, concept en regie: Francisco Thiago Cavalcanti
Dramaturgische samenwerking en regieassistentie: Piero Ramella
Creatieve dialoog: Daniel Pizamiglio, Francisca Pinto, Ntando Cele
Lichtontwerp en technische leiding: Luís Moreira
Decor- en kostuumontwerp: Francisco Thiago Cavalcanti
Muziek: Vapor Barato (Jards Macalé, Waly Salomão), Tired of Being Alone (Al Green), Love Is a Losing Game (Amy Winehouse)
Video: Gustavo Portela / Varanda Criativa, Rui Palma
Fotografie: Jamille Queiroz, Rui Palma
Begeleiding bij stem en beweging: António Rivotti, Laya
Uitvoerend producent: Sinara Suzin (Alkantara)
Productie: Alkantara
Ondersteuning: Alkantara, In Ex (Île) Lab – Creative Europe, Santarcangelo Festival / European Festivals Fund for Emerging Artists, La Caldera, Teatro da Voz / Real Pelágio
Artistieke residenties: Forum Dança, Alkantara, Teatro da Voz, Santarcangelo dei Teatri, La Caldera, Porto Iracema das Artes, Hub Porto Dragão, Companhia Anagoor / La Conigliera en Centro Cultural do Mestre Peixinho / Ilê do Seu Peixinho Met dank aan: Vânia Vaz, Bárbara Cordeiro, Sara Paternesi, Yaw Tembe, Walesca Timmen, Isabelle Maciel, Javier Cuevas en het team van La Caldera.
Een productie van: um cavalo disse mamãe
Korzo Zaal