Korzo UP#8 met Chandenie Gobardhan

“Wat als loslaten geen einde is, maar je grootste vorm van agency?”

Danser en choreograaf Chandenie Gobardhan (1997) is onlangs genomineerd voor de Innovatieprijs Nederlandse Dansdagen Maastricht en doorbreekt met haar dansvoorstellingen graag alle mogelijke verwachtingen die we hebben. Of dat nou verwachtingen van mensen van kleur zijn of verwachtingen van dansstijlen: ze zoekt een openheid die verfrissend en inspirerend is. We spraken haar over iets wat veel mensen in deze tijd vooruit zou helpen: loslaten.

Tussen Laak en London
Chandenie groeide op in een hecht gezin in de Haagse wijk ‘Laak’. Een wijk vol diversiteit waar zij de pure luxe van inziet, waar het gezellig was en ze als kind met haar schoolrapportje langs de deuren van de buren ging. Ze begon al vroeg met Indiase dans en met succes; nu verdeelt nu haar leven tussen Den Haag en een Haags ogende buurt in Londen en creëerde ze onlangs haar nieuwe performance: Caught Again in the Net of Rebirth.

Je nieuwe stuk beweegt rondom Trimurti: een concept uit de hindoeïstische traditie dat gaat over een voortdurende cyclus in het leven van creëren, behouden en vernietigen. Voor jou is dat minder religieus maar juist iets heel existentieels, waar begon die interesse?
“Als kind had ik in mijn slaapkamer een poster van Trimurti met afbeeldingen van Brahma, Vishnu en Shiva,” vertelt ze. “Ik keek niet naar die afbeeldingen als goden die echt zo uitzagen. We gebruikten het thuis als een hulpmiddel om de abstractere concepten die ze uitbeelden te begrijpen. Trimurti is altijd in mijn hoofd gebleven.”

Waarom bleef Trimurti je bij?
“Het is iets wat constant gebeurt, op groot en klein niveau. Van cellen in je lichaam die gecreëerd, gepreserveerd en vernietigd worden, tot de koffie die ik maak en de vriendschappen en relaties in mijn leven. Ik begon me ook af te vragen: wat zou er gebeuren als bijvoorbeeld de jongere versie van mijn oma en ik opeens in dezelfde tijd leefden? Die drie fases bewegen dus door de tijd heen en door elkaar heen.”

Beginnen aan iets nieuws voelt licht en levendig, maar vernietiging toch een stuk minder. Hoe zie jij dat?
“Ja, we zien vernietiging vaak als iets slechts. Maar zonder dat kan er niets nieuws ontstaan. Denk aan de oude huid die een slang afschudt. Er zijn verschillende manieren van iets loslaten: een nieuwe baan, iemand overlijdt, of een relatie die vergaat. Het zijn allemaal gevoelens van rouw waar we een beetje bang voor zijn, maar tijdens het maken van de performance raakte ik zo gewend aan die cyclus dat ik erop ging vertrouwen dat er altijd wel iets voor terug zou komen als iets eindigde. Het werk gaat uiteindelijk ook heel erg over die rouw die niet beschreven hoeft te worden.”

Waar rouwen we volgens jou te weinig om?
“Om zoveel,” zegt ze. “Om de staat van de wereld, de versies van jezelf die er niet meer zijn, om momenten die je mist met familie. Of gewoon om iets wat je niet eens goed kan benoemen. We zijn geneigd om door te gaan, maar in mijn werk probeer ik daar ruimte voor te maken. Niet zwaar of afgesloten, eerder als een open beweging, een soort gezamenlijke ademhaling.”

Wat mogen we loslaten over jou als maker?
“Helaas is er nog steeds een bepaalde verwachting van wat ik ga doen, puur om hoe ik eruitzie. Trimurti klinkt exotisch, dus mensen denken dat ik iets met die handjes ga doen. Dat vind ik limited. Mijn werk vol Bharatanatyam, street styles en contemporary is niet zo stijl gefocust; het is parallel aan hoe ik ben. Gelaagd. Ik ben een Haags meisje met Surinaamse ouders met Indiase roots. Dat is een wereld op zich. Met dans hoop ik in dat denken, in die verwachtingen, een verschuiving te maken.”

Op donderdag 30 april is de Nederlandse première van Caught Again in the Net of Rebirth in Korzo. Er zijn nog TICKETS!